dontforget
Lifestyle en Maatschappij

School. Later zou ik er dankbaar voor zijn. Toch ben ik nog steeds sceptisch.

18 juni 2018

Voor zover ik me kan herinneren heb ik vanaf het moment dat ik voet zette op het schoolplein van mijn middelbare school altijd een hekel gehad aan klaslokalen. Op de middelbare school waren het mijn ouders die me vertelden dat ik toch maar beter kon gaan en tijdens mijn hbo-opleiding deed ik dat zelf. ‘’Ga nu maar, later zal je er dankbaar voor zijn’’. Het is nu ‘later’, dus vraag ik me af: ben ik nu dankbaar? In alle eerlijkheid kan ik je vertellen dat dat wel meevalt.

Toen ik dertien jaar oud was, werd me gevraagd welke richting ik op wilde. Welk vakkenpakket ik wilde? Doe maar een mix van rondhangen, iets met alcohol, uitgaan, roken, jongens, meisjes en computerspelletjes spelen, wilde ik toen zeggen. Maar dat pakket was niet beschikbaar. Dus koos ik het pakket dat me het minste huiswerk opleverde en me in zo min mogelijk uren bij de langverwachte eindstreep zou brengen.

Aangekomen bij die eindstreep kwam ik weer voor zo’n keuze te staan. De universiteit had ik vanwege het eindeloze aantal jaren al afgestreept toen ik besloot naar de havo te gaan — joepie, nog een jaar minder school. Bleef over hbo. Ik wilde iets commercieels doen, dus koos ik communicatie. Vier jaar later had ik mijn diploma. Wat ik in die vier jaar had gedaan? In de volle breedte van alles net te weinig geleerd om er écht iets vanaf te weten. Maar het stond wel leuk zo’n papiertje. Wel jammer dat mijn school InHolland in opspraak raakte omdat er iets mis bleek te zijn met de kwaliteit van mijn opleiding. Zo’n vermoeden had ik al, want ik hoefde maar zo’n tien uur per week naar school en een tentamen herkansen had ik ondanks mijn driedubbele uitgaansleven nog nooit hoeven doen.

Enfin. Ik kon aan het werk. Dat was ik eigenlijk al, want ik was blijven hangen bij mijn derdejaarsstage. Daar had ik in een half jaar tijd al meer geleerd dan in drie jaar hbo, dus ik besloot dat die baan geweldig was. Bovendien deden we daar dingen met het interwebs, iets waar op school nauwelijks aandacht voor was. Nee hoor, internet was niet nieuw, maar pas een mensenleven na de uitvinding ervan kreeg mijn school in de gaten dat het allemaal toch wel meer dan een hype was. Het lesmateriaal voelde als gevolg daarvan nogal prehistorisch aan. Ik hoop dat ze inmiddels nieuwe (e)boekjes hebben aangeschaft.

Nu, stilstaand bij het ‘later zal je er dankbaar voor zijn’, kan ik niet ontkennen dat ik nog steeds wat sceptisch ben. Al die uurtjes Frans komen niet echt van pas; ik ga nooit naar Frankrijk en behalve in Frankrijk denken ze in alle landen dat Engels de wereldtaal is. Aardrijkskunde en Scheikunde komen wél van pas, maar dan met name wanneer ik een potje Triviant of Quizup speel. Op het hbo heb ik geleerd om posters en flyers te maken. Wat dat betreft jammer dat internet bestaat, anders had ik ook daar iets aan gehad.

Maar goed, het was wel supergezellig op het hbo en die stage pakt ook niemand me meer af. Sluit ik af met wat leuke statistiekjes: ongeveer tweederde van de kinderen die nu naar school gaan heeft straks een beroep dat nu nog niet bestaat. En ongeveer een kwart van de studenten (ik reken mbo’ers ook mee) zit op school voor een beroep waar dankzij digitalisering en robotisering straks geen werk meer in te vinden is. Alles bij elkaar opgeteld toch stof tot nadenken, lijkt me.

Tim Daalderop
Stormhoofd, verhalenbeest. Publiceert optimistisch futuristische verhalen over digitaal-innovatieve ontwikkelingen.